Bir gurur çöküşüydü yüreğimi yalnızlığına terkedişin ve hatti hesabı yoktu bendeki sensizliğin... Ben seni seviyordum sen bir başkasını... Kader dedirtiyordu her düşünüşüm de bir başkasının elini tutuşun ve gözlerine gülüşün... Başımın ayak uçlarımı suçlarcasına bakışı vardı esrarengiz yalnızlık tablosunda ve uçunda aklımdan cıkmayan gözlerin... Ben yine aynı;  saçı başı dağınık, perperişan ve uykusuz aklımda tek bir soru ve olmayan cevabı... NERDESİN EY SEVDİĞİM...!

Sen gidince anladım avuçlarımda ki yalnızlığın ıslaklıgını, gözlerim ağlamaklıydı sesim titremekli... Oysa bu kadar zor olmamalıydı aşkın bedeli... Oysa bu kadar zor olmamalıydı... Şimdi bi farkı yok zamanın bende, gecelerim de aynı gündüzlerimde, ikiside bir başka karanlık olmayan gözlerinde... hayalin puslu pencereler ardına düşüyor, yalnızlığım avuclarıma... terleyen bir sevda kokusu var burnumda, ne kadar da seviyorum desem kendi kendime, yine de yoksun ki be EY SEVĞİLİ, YOKSUN Kİ...